Thomasenpaul.nl interviewt Paul de Munnik, over Op Weg Naar Huis:

Hoe is het zonder Thomas?
Zonder Thomas is anders. Rustiger. niet perse minder leuk maar
zeker niet leuker. Thomas is mijn vriend en die mis ik uiteraard
onderweg.

Wat is voor jou thuiskomen?
Thuiskomen is als ik met mijn zoons op schoot zit en niets moet.
nergens heen hoef. alleen maar hoef te zijn. Dat gevoel heb ik op een
podium ook, als het goed gaat. Daar kom ik ook thuis.

Wanneer ben je echt tevreden over een nummer?
Ik ben tevreden over een nummer als Thomas er naar luistert zonder
zijn aandacht te verliezen.

Hoe ziet een dag in deze tour er voor jou uit?
Een dag in deze tour.. dat ligt er een beetje aan of de kinderen
thuis zijn, of niet. als ze thuis zijn, ben ik vroeg wakker en bezig
met ze. Soms moet ik nog strijken voor mijn optreedblouse 's avonds,
of boodschappen doen en koken.. heel eventueel nog een enkele
afspraak in de ochtend, maar die probeer ik meestal op een niet-
tourdag te plaatsen. Ik word dan halverwege de middag door Bert
opgehaald, en dan halen we Kees en JP uit Amsterdam, en rijden we
door, om zo snel mogelijk te stoppen om koffie te drinken, om al
doende de verschillende koffie's in de verschillende tankstations te
vergelijken.. een mens moet hobbies hebben..
We proberen voor de files uit te rijden, dus meestal zijn we rond 5
uur in het theater. We doen een soudcheck. checken de gitaren de
snaren de toetsen, dan gaat het eten in de magnetron, we proberen zo
veel mogelijk in het theater te eten, omdat elke dag in een
restaurant zitten uitermate vermoeiend is, en bovendien uiteindelijk
ongezond. Soms trakteren we onszelf natuurlijk wel op een
restaurantje, en dan is het ook meteen feestelijk. zo hou je het
leuk. Ik ga vervolgens kijken of we draadloos internet hebben, zodat
ik mijn mail kan halen en een beetje op het net rond kan kijken. Rond
half acht begint het te kriebelen en gaan we omkleden. Doen we de
zenders om, checken we voor het laatst de zaal en het podium, en dan
is het "zaal open" en wachten op "aanvang"
De terugweg is meestal uitbundig, vanwege de adrenaline en de
biertjes in de auto. Dan over Amsterdam weer naar huis. Meestal zo
rond een uur of een, half twee weer thuis. laatste drankje. laatste
mailtje. slapen, paar uur later: twee springende jongens op mijn
buik. en dan begint alles weer van voren af aan.. :-)

Wat zijn de sterke en zwakke kanten van je collega's?
Kees is een acteur, dat is zijn sterke kant, maar als zanger soms
ook zijn zwakke. Hij heeft de neiging om een zanger te spelen, wat
prima is, maar als een nummer persoonlijk wordt, kom je niet tot de
kern. Is mijn mening!
Hij denkt daar zelf heel anders over. Hij vindt dat je een nummer
persoonlijk kan schrijven en het vervolgens gewoon goed moet
uitvoeren, en niet teveel hoeft te voelen. Ik voel als ik zing,
anders vind ik het niet leuk.
JP is naturel heel sterk, wat ook meteen een probleem in zich draagt,
namelijk dat hij lastig transformeert. Soms moet je, in het belang
van de avond of van de anderen, bijvoorbeeld tempo maken, of juist
vertragen. JP doet wat hij op dat moment voelt, en dat is heel
waardevol, en mij erg dierbaar, maar soms lastig.

Welk nummer, al dan niet uit deze tour, had je zelf geschreven willen hebben?
Op zoek naar Rosie had ik wel geschreven willen hebben. En Stairway
to heaven.

In hoeverre is de show voor jou autobiografisch?
De show is heel erg autobiografisch. Zoals ik wel vaker zeg; het is
autobiografisch, maar niet waar.

Wat ga je hierna doen?
Hierna, of eigenlijk nu al, gaan we nieuwe AedM-nummers schrijven
en opnemen. Liefst nog voor de zomer willen we een plaat opnemen. na
de zomer moet-ie uitkomen. promo-tourtje mischien en dan in het
najaar beginnen we te try-outen voor een nieuw AedM-programma,
waarmee we in het voorjaar van 2008 in premiere willen gaan, en het
seizoen daarop door spelen. Ondertussen blijf ik mijn werkzaamheden
op de theaterschool erbij doen en verder weet je maar nooit wat er
allemaal nog voorbij komt. Kortom druk zat!