Als duo kunnen Thomas Acda en Paul de Munnik lezen en schrijven met elkaar. In, maar ook buiten het theater. En dat alweer een jaartje of elf. Maar hun nieuwe voorstelling Ren Lenny Ren is niet zo maar een voorstelling van twee, door een band muzikaal ondersteunde cabaretiers.


Een rockopera is het, met een grote cast van zangers en acteurs. De Munnik: ,,Van elkaar weten we altijd precies waar we heen willen. Nu moeten die twintig anderen het ook snappen.''
Helaas, Herman, de man die tot zijn crematie aan toe met alle winden dreigde mee te waaien, zien we niet meer terug. Die blijft lekker, waar Acda hem met hervonden energie en al gestald heeft. Op de tweede cd Naar Huis. ,,Die zit lekker in Frankrijk. Niks meer van gehoord. Zo gaan die dingen.''
Lenny is nu de man. ,,Wie dat is? Een jongen die de onschuld nog heeft. Een blanco blad dat door anderen gevuld wordt'', zegt De Munnik. Acda: ,,Een soort verlegen Jim Morrison. Een man die leeft voor de muziek, zich daarin kan uiten, en ook niets anders wil dan bezig zijn met muziek. Met gevolg dat hij vergeet op te letten. Voor Thomas en Paul, zijn tekstschrijvers op het podium, vormt hij een inspiratiebron.''

Ziezo, hebben de heren dat even helder omschreven! De Munnik, wiens gezicht een en al tevredenheid uitstraalt, vindt dat althans en eigenlijk bestaat er geen enkele aanleiding tot tegenspraak. ,,Tot nu gaat het goed. We worden altijd wat warrig in interviews, naarmate ze duren. Snel door naar de volgende vraag.''
Volgende maand gaat Ren Lenny Ren in Hoorn in première. Vanavond wordt de eerste try-out gespeeld in het Fortis Theater aan de Schie in Schiedam. Van dinsdag tot en met zaterdag zijn de try-outs te zien in Stadsschouwburg Velsen. Het stuk is te omschrijven als een rockopera. ,,Of als muziektheater. Want het is meer Orkater dan een rockopera. Hoewel het wel flink rockt'', stelt Acda. Nee, het wordt geen Tommy. De rockopera van The Who vormde geen inspiratiebron.''

Het verhaal van Lenny Ren Lenny gaat over twee liedjesschrijvers die door roem, geld en omgeving voor hun eigen gevoel fantastische bedriegers zijn geworden. Via de aankomende rock-ster Lenny hopen ze hun onbevangenheid terug te winnen. De figuur van de naiëve rocker wordt ingevuld door Ross Curry, de zanger met de gouden strot die ooit voorman was van de ter ziele gegane band Spo Dee O Dee. Verder zijn er onder meer rollen voor Frank Lammers (All Stars, De Dominee), de jonge Bracha van Doesburgh (Vet Hard) en Marleen Stolz (Cloaca). In januari sluit Carice van Houten (Minoes, De Passievrucht) zich aan.

De cast van het stuk, in de brochure van het Theater aan de Schie aangekondigd als het grootste muziektheaterproductie van dit seizoen, loopt dus over van kwaliteit. Neemt niet weg dat Acda en De Munnik zich dezer dagen 'gek repeteren'. De muziek in het stuk is terug te horen op de vorige cd Groeten uit Maaiveld en op de meest recente, Liedjes van Lenny. Maar wie op basis van die liedjes de verhaallijn van de rockopera probeert op te pakken, kan daar net zo goed meteen mee stoppen. Ren Lenny Ren is zeker geen musical met een duidelijk chronologisch verhaal. ,,De liedjes en scènes moeten elkaar versterken. Maar het gaat niet van A naar B. Je ziet geen opeenvolgende ontwikkelingen. Juist dat maakt het repeteren lastig'', zegt De Munnik. ,,Het is als een schilderij met allemaal vlekken. Je ziet teveel blauw en besluit dan dat er meer groen bij moet.''

De rol van Lenny was het gemakkelijkst ingevuld, vertelt hij. ,,Toen we het tweeënhalf jaar geleden over Lenny hadden, zeiden we al snel tegen elkaar: 'We hebben het over Ross'. Hoe hij staat, hoe hij zingt.'' Acda: ,,Hij is echt Lenny.''
Een andere rol, die van de keiharde manager, was ook al snel vergeven. Aan Frank Lammers, oud-studiegenoot. ,,Hij is de kwade genius. Hij staat voor de over lijken gaande ambitie. Een onaangenaam mens? Dat zou niet interessant zijn. Hij is charmant, maar ambitieus'', aldus Acda. En toen Lammers gevraagd werd, 'moest' Joost Prinsen er ook in, vonden de twee. Voor de rol van de manager, dertig jaar later. ,,Frank en Joost lijken op elkaar, vandaar.''
Hoewel Prinsen zeer enthousiast was, bemerkten ze toch een aarzeling bij hun voormalige docent van de Kleinkunst Academie. Acda: ,,Ik heb het hem toen maar op de man af gevraagd. Zo ga je met vrienden om. Hij zag er tegenop om vijf dagen per week in de toerbus te zitten.''
Waarna ineens de naam van Gerard Cox opdook. ,,Nou ja, ik geloof dat ik de enige was die daar serieus in was'', zegt Acda. De Munnik weerspreekt dat. De man is volgens hem nooit echt gevraagd voor de rol, omdat die werd geschrapt. ,,Maar goed ook achteraf. Hij bleek geen fan van ons. Hij snapt onze teksten niet.''
Het duo kan er niet mee zitten. Cox is de eerste niet, die hun teksten wat te cryptisch vindt. ,,De teksten op Liedjes van Lenny zijn wel helderder, vind ik'', meent Acda. ,,Maar eigenlijk doet het er niet toe wat mensen vinden. Een liedje is toch in eerste instantie je eigen dingetje. En natuurlijk moet het wel enige poëtische kracht hebben. Je kan ook zingen: 'De muur is wit, de vloer beige en nu ga ik koffie drinken.' Ja, en dan?''

Eigenlijk draait het in de vierde voorstelling van Acda en De Munnik om datgene waar het bij de twee altijd om draait. Ambitie speelt een rol, het geweten (vertegenwoordigd door Marleen Stolz) telt mee. ,,Maar het gaat natuurlijk over ons. Over het schrijven van liedjes en uiteindelijk over het leven'', stelt De Munnik. Acda: ,,En de liefde''. De Munnik: ,,En verlies''. Met een glimlach: ,,En dan wordt het ook nog eens een leuke voorstelling.'' Acda ,,Hoe zwaarder het is, hoe leuker het kan worden.''

De twee krijgen niet eens de tijd warrig te worden. De crew wacht een vergadering, waarin 'we allemaal mensen verrot gaan schelden', zoals Acda het uitdrukt. Vanavond is de eerste try-out. Dat kan en zal waarschijnlijk weer een hoop werk opleveren. ,,Na een eerste try-out moet je bereid zijn tachtig procent te veranderen'', zegt Thomas ook. ,,Maar dan hebben ze ook wel een voorstelling, waarmee ze de theaters afgaan om daar vervolgens een aantal dagen te blijven staan. Dat was voorheen wel anders. ,,De optredens worden overzichtelijker, da's wel prettig. Voorheen wisten we nooit, waar we moesten optreden. Wat dat betreft was het net als vroeger bij het voetbal. Je werd ergens heen gebracht en je had geen idee tegen wie je moest. Niet dat het uitmaakte. Ze waren toch altijd groter.''


Tekst: Martijn van Westerop
Bron: De Ijmuider Courant