Acda en de Munnik Spelen

Je kunt proberen wat je wilt, sommige mensen begrijpen niet dat sombere liedjes heel vrolijk zijn. Je kunnen opbeuren. Humor zit in dagelijkse realistische dingen. Geluk ook. Maar leg dat Jeroen Pauw maar ‘ns uit. Thomas Acda deed maandagavond in P&W nog een poging en haakte snel af: “Je spiegelt Jeroen”. Aan deze kant van de LCD werd mijn grijns alleen maar groter. Sommige mensen moet je niet proberen iets uit te leggen. Die zijn daar te oud en established voor.

Zodra de eerste klanken van Acda en De Munniks cd Nachtmuziek uit de Apple schalden (pauper!), kon mijn humeur niet meer stuk. Zulke heerlijke depressieve muziek. “Helemaal niet depressief”, bulderde Acda in mijn oor toen ik ‘m interviewde. “Abruepruhubru, hoe heet jij eigenlijk, da’s echt een belachelijk moeilijke naam.” Tell me something new. Sinds de crèche hoor ik al niet anders. Het duurde zeker twee weken eer de juffen door hadden dat het geen Umar was maar Ebru. “Niet Marco Borsato depressief! Nee, oprecht! Ik word vrolijk van jullie Melancholisch Optimisme.” Dat laatste zei ik niet, zoiets verzin je alleen achter je Apple. Maar zo is het wel. Een cd met teksten waarin je thuiskomt. Waarvan je denkt ‘hé, toch niet zo remi als ik altijd dacht!’. Welk woord is gelogen van de zin ‘wie in bed stapt met een beschadigd hart geeft aan zijn droom een slechte start’? In mijn geval helpt het ook niet dat de airco staat te blazen maar dat is bijzaak. Airco of niet, zet de muziek van Acda en De Munnik eronder en een levensechte film speelt zich voor je ogen af. Met jezelf in de hoofdrol. “Wat moet een vrouw doen om naar jullie concert te kunnen?” vroeg ik meneer Acda. Gegrinnik volgde. Met mij willen duizenden anderen live luisteren naar teksten als ‘ik heb jou niet nodig om van jou te houden, ik denk je hier bij mij’. Foutje bedankt. En ‘ik wil heel graag sterven voor de liefde maar voor deze misschien wel iets teveel eer!’ Prima tekst voor een tattoo. Dertig minuten bellen, 3000 sms-tekens en vijf interviewversies verder, volgde nóg een sms van Thomas Acda: “He ik heb jou gegoogeld. Jij bent leuk!” Google lukt wat mij zelf niet lukt: leuk overkomen. Ik ga aandelen Google kopen, lijkt me duidelijk! Of om met Acda en De Munnik te spreken: “Wat zouden wij gelukkig zijn geweest! Zouden wij gelukkig zijn geweest?”

O jazeker! En dus moet een vrouw doen wat ze moet doen om de heren live te zien: bellen. Voicemail voicemail laten. 24 uur later volgt een verlossende sms: “twee kaarten op jouw naam. Wees daar of wees vierkant.” Cohen, Fitna, deadlines, Postbank, tuinverlichting, taxichauffeurs, Noord-Zuid bouwput, Marokkanen, Groen Links, klote horeca, WOZ-aanslag, rioolrechtenheffing: ze doen maar. Dinsdagavond was Amsterdam zoals het bedoeld is.Dinsdagavond was Amsterdam zoals het bedoeld is: melancholisch optimistisch. Inspirerend zelfs. In de Kleine Komedie waren heel veel lieve mensen, die heel gelukkig zijn geweest. Oprecht kan ik me bij ze aansluiten. Het sterkste A&dM advies in jaren is wel ‘ga en leef gewoon nog een keer’. De stem van Paul de Munnik raakt, het cynisme van Thomas Acda is hoopgevend. De heren spelen weer. Gaat dat zien!

Bron: Metro
Tekst: Ebru Umar