Prins, De Munnik en Den Tex stellen teleur
vrijdag 23 februari 2007 11:12


Voorstelling: Op weg naar huis – Prins, De Munnik & Den Tex
Gezien: 22/2, De Meerse, Hoofddorp


Ik kan me wel zo ongeveer voorstellen hoe het is gegaan. Drie sympathieke jongens zitten samen wat te rommelen op piano en gitaar. Ze merken dat het muzikaal wel klikt en besluiten samen een gelegenheidsbandje op te richten.

Tuurlijk, prima, leuk voor een gelegenheidsoptreden. Maar dan oppert iemand een theatertour te gaan maken. Een ‘Tour de chant’ om precies te zijn. De één, Paul de Munnik, is toch tijdelijk van zijn partner (Thomas Acda) gescheiden, de ander, Kees Prins, heeft zijn collega’s (Michiel Romeyn, Herman Koch), zelfs definitief verlaten, en de derde (JP den Tex), tja, die was altijd al in zijn uppie.

Maar een theatertour vergt meer dan een handvol mooie liedjes. Een beetje theaterconcert heeft tegenwoordig een doordachte opbouw, een lichtshow, een choreografie, knappe verbindende teksten, speciale effecten. Bij dit drietal niets van dat alles. Er zijn wel wat gesproken teksten (over vroeger, over vrouwen, over vrouwen van vroeger), maar die zijn verbazend ongrappig, onaf en onsamenhangend. Het podium is kaal, op twee stoelen en een elektrische piano na.

De liedjes moeten het dus doen. Dat zijn voornamelijk eigen producten, aangevuld met een paar bewerkingen (Tom Waits, Neil Young, Dewey ‘Horse With No Name’ Bunnell), Americana dus. Liedjes over de liefde en over het leven dat elders altijd beter lijkt maar dat thuis toch nog het beste is. Het zijn realistische romantici, deze drie, die de beperkingen van hun dromen kennen.

Alleen voor dit programma ging die wijsheid dus niet op. Prins, De Munnik en Den Tex hebben dit project een tikje te makkelijk opgevat. Hun onderlinge verschillen zijn vrij groot (De Munnik theatraal, Prins ironisch, Den Tex ongepolijst), maar die verschillen worden nauwelijks uitgebuit. Het kabbelt allemaal nogal vlot naar het einde, dat zich na anderhalf uur al aandient. Een toegift kon er ook al niet af. Teleurstellende avond.

Bron: Elsevier.nl
Tekst: Thomas van den Bergh