Acda en de Munnik doen waar ze goed in zijn

Acda en de Munnik spelen mooie liedjes. Met van die diepzinnige teksten waar je wel over na moet denken. En eigenlijk is dat ook wat je kunt verwachten van hun nieuwe programma. Niets nieuws, maar wel wederom prachtig. Thomas Acda heeft 1,5 jaar uit zijn neus lopen eten, beetje uit het raam gekeken. Af en toe pingelen op de piano die hij van zijn vriend Paul de Munnik kreeg. Die heeft op zijn beurt het land door getourt met zijn oudere kameraden JP den Tex en Kees Prins. "Rock 'n Rollator", aldus Thomas Maar nu wil Paul wel weer met Thomas samen. Gewoon het land door, liedjes zingen. Maar Thomas weet het nog niet, hoor. Thuis zitten in zijn pyjama is ook wel heel fijn. Zijn vriend noemt dat een depressie, maar ook daar zijn de twee het niet over eens. Dan maar kiezen voor de gulden middenweg, zoals echte vrienden dat doen. Ze gaan we spelen, maar dan vanuit de huiskamer van Thomas. Kan hij toch nog lekker zijn pyjama aanhouden. De verhaallijn van het nieuwe programma van Acda en de Munnik is duidelijk gebaseerd op de realiteit, misschien iets uitvergroot, maar er zit een kern van waarheid in. De mannen gingen in het echt ook uit elkaar om elkander toch weer terug te vinden. In de realiteit zijn ze ouder geworden, rustiger. Ze hebben dingen meegemaakt. Dingen die gebeuren als je rond de veertig bent. En daar komen liedjes uit voort met teksten als : "Ik heb een plan, ik maak nooit meer een plan", of "Ik ken heel veel lieve mensen die geloof ik ooit gelukkig zijn geweest". Nee, het is niet altijd vrolijk. Niet per se vernieuwend ook. Dat weten de mannen zelf ook. Ze omschrijven hun eigen oeuvre cynisch: "Schat, wat heb ik fout gedaan, mag ik weer naar binnen-liedjes" en "Liedjes dat er iemand weg, iemand dood is of misschien wel allebei". Het is niet lachen, gieren brullen. Het is niet grap na grap. Deze mannen kunnen niet simpel, zoetsappig of gewoon vrolijk zijn. Er is altijd een tweede laag. Maar uiteindelijk gaat het steeds weer om de liefde, op die ingewikkelde maar universele manier waarop alleen Acda en de Munnik het daarover kunnen hebben. Het is niet nieuw, maar waarom nieuw als het oude werkt.

Bron: Spits
Tekst: Renee Lamboo