Wat is het toch jammer dat het maken van bioscooptrailers in Nederland een nauwelijks ontwikkeld vak is. Toen ik afgelopen weekeinde in een volle bioscoopzaal de reclamefilm van In Oranje zag, reageerde de met doelgroeptieners gevulde zaal terecht erg lauw. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die door de knullige trailer heen kijken, maar het is niet het visitekaartje dat de film verdient. In Oranje heeft het in zich om zich te ontwikkelen tot net zo'n onverwachte bioscoophit als All Stars zeven jaar geleden. Ook die frisse komedie moest het vooral hebben van mond-tot-mondreclame. De gevolgen zijn bekend: drie seizoenen tv-serie, een grote lading internationale prijzen en talloze buitenlandse remakes.

Behalve het verdiende succes en dezelfde doelgroep zijn er natuurlijk nog twee belangrijke overeenkomsten tussen beide films: het thema voetballen en acteur Thomas Acda. In zijn rol als vader Erik van de 11-jarige Remco (Yannick van de Velde) is Acda volledig in zijn element: niemand had beter gecast kunnen worden als de jolige, Amsterdamse, ietwat boertige groenteboer met een hart van goud die zijn zoon niets liever toewenst dan een basisplaats in het Nederlands elftal. Als papa tijdens een wedstrijd na een half uurtje ineenzijgt met een hartinfarct, is Remco zijn coach en grootste fan kwijt. Gelukkig is er een hiernamaals, van waaruit vader Erik zijn zoon aan blijft sporen tot het uiterste te gaan om zijn doel te bereiken. Dit tot grote ongerustheid van moeder Sylvia (Wendy van Dijk) en haar sullige nieuwe vriend Arend (Peter Blok), die het niet gezond vinden dat de jongen tegen zijn overleden vader blijft praten.

Er valt genoeg op het speelfilmdebuut van televisieregisseur Joram Lürsen aan te merken: erg veel originele wendingen kent het verhaal niet, diepgang of pretentie ontbreken te allen tijde en sommige stereotypen - zoals die van de prevelende Surinaamse moeke die de hele dag door geesten oproept - kunnen anno 2004 eigenlijk écht niet meer.

Maar dat zijn allemaal futiliteiten die het algemene gevoel dat de film opwekt niet kunnen wegnemen. In Oranje is een zeer geslaagde, ontroerende en vooral ook echt grappige familiefilm die een miljoenenpubliek verdient. De dialogen zijn stuk voor stuk gevat, de acteurs zijn allemaal even innemend en overtuigend (vooral Peter Blok als goedbedoelende surrogaatvader is geweldig ('Spelen ze in het Nederlands elftal dan in rood-wit-blauw?'). De simpele manier waarop In Oranje geldverslindende geesteffecten weet te omzeilen om de overleden Acda weer tot leven te wekken, is even geloofwaardig als vertederend.

 

Tekst: Robbert Blokland
Bron: Dagblad van het Hoge Noorden