Gebeurtenis: muziektheater 'Ren Lenny ren'. Liedteksten en composities: Thomas Acda en Paul de Munnik. Toneeltekst: Rob de Graaf. Regie: Ruut Weissman. Met: Acda, De Munnik, Carice van Houten, Marleen Stoltz, Ross Curry, Frank Lammers, diverse anderen en band. Gezien: 5/4 Martiniplaza Theater, Groningen. Publiek: 570. Nog te zien: tot en met zaterdag. Bijzonderheid: vrijdag- en zaterdagavond uitverkocht.

Hun theatershow Deel II: It's only cabaret but I like it vertelde destijds iets over twee mannen die het uitstekend met elkaar kunnen vinden en concluderen dat alles waar werd dat ze ooit verzonnen. Zélfs de dingen die ze niet wilden verzinnen... Godzijdank was het geen bekentenisprogramma. Nu Acda en De Munnik naar iets nieuws grijpen - ingekaderd in het fenomeen rockopera - ontkom je niet aan een link. Immers, het verhaal gaat over twee muzikanten die in een impasse verkeren, een andere koers inslaan en hun liedjes schenken aan een onbekende, een zekere Lenny, idool in wording.

Er zijn een paar dingen die je moet weten. Er passeren geen oude, doch bossen uitsluitend nieuwe liedjes en Thomas Acda en Paul de Munnik zijn de acteurs die Acda en De Munnik spelen. Ze hebben er drie muzikanten, het personage Lenny, een managerstype en een stel collega's bijgehaald die commentariërend fungeren als het koor in een Griekse tragedie. En ten slotte, het duurt eindeloos lang, maar je mag niet op een ontbijtje rekenen.

Gewaagd

Anders gezegd: Ren Lenny ren is een gewaagde onderneming, die gepaard gaat met allure én pretenties. Onwrikbaar ligt daar echter het feit dat gezeur gezeur blijft, ook al is het gezeur op niveau. Twijfel aan de integriteit van A. en De M.? Geen moment. Wel aan hun inschattingsvermogen ten aanzien van de samenwerking met Rob de Graaf, die als schrijver van de verhalende teksten geen notie heeft van een splijtende, spannende dialoog binnen de structuur van een plot. Men praat in termen van een strip zo hard en zo dicht mogelijk langs elkaar heen en in de liedjes raakt het contact met het gegeven een beetje zoek. Te weinig invoelbare emotie, te weinig grip op die mysterieuze Lenny. Dat is het wel ongeveer. Wat te betreuren valt, want een op zich prima idee heeft iets fascinerends, omdat het in principe bivakkeert tussen realiteit en fantasie. Bovendien is de voorstelling omringd met grote zorgvuldigheid qua techniek, muzikaliteit, begeleiding, toneelbeeld en belichting.

Daarom is het misschien handig vast te stellen dat er geen aanleiding is om je ongerust te maken ten aanzien van de creativiteit van Acda en De Munnik als duo. In deze show is het niet gelukt hun overbodigheid te bewijzen. Ze hebben kostbare risico's genomen, maar kunnen zich een miskleun permitteren, al hadden ze zich kunnen bezinnen op die ene tekstregel uit hun voorstelling: 'Als je iets bedoelt, zeg het dan gewoon.'

 

Door: Jacques D'Ancona, bron: www.dvhn.nl